نفی بیمه تکمیلی بازنشستگان تامین اجتماعی آسان است؛ جایگزین عملی آن کجاست؟
راه منطقی، دفاع بی‌قیدوشرط از قرارداد موجود یا حذف شتاب‌زده آن نیست؛ بلکه اصلاح قرارداد در کوتاه‌مدت، نظارت بر عملکرد بیمه‌گر و حرکت برنامه‌ریزی‌شده به سوی اجرای کامل تعهدات قانونی سازمان تأمین اجتماعی است.
نقد قرارداد بیمه تکمیلی بازنشستگان تأمین اجتماعی، به‌ویژه به دلیل بالا بودن حق بیمه، محدودیت تعهدات، تأخیر در پرداخت مطالبات و کاهش مراکز درمانی طرف قرارداد، کاملاً قابل طرح است. بازنشسته‌ای که سال‌ها حق بیمه پرداخته، حق دارد هنگام بیماری از خدمات درمانی مناسب برخوردار باشد و برای تأمین هزینه‌های ضروری درمان، دارایی و اندوخته زندگی خود را نفروشد.
به گزارش عصر خبر، اما پرسش اینجاست که آیا همه این مشکلات به معنای بی‌فایده بودن اصل بیمه تکمیلی است؟ و مهم‌تر از آن، اگر این بیمه حذف شود، چه راهکاری برای تأمین هزینه‌های درمانی بازنشستگان وجود دارد؟
مطالبه اجرای کامل ماده ۵۴ قانون تأمین اجتماعی و برخورداری از خدمات درمانی در چارچوب تعهدات قانونی سازمان، کاملاً به‌جاست؛ اما تحقق این هدف به منابع مالی پایدار، زیرساخت درمانی کافی، نیروی انسانی متخصص و ظرفیت پاسخ‌گویی به میلیون‌ها بازنشسته و خانواده‌های آنان نیاز دارد. نمی‌توان محدودیت‌های اجرایی سازمان را نادیده گرفت و بدون ارائه برنامه‌ای روشن برای تأمین منابع و توسعه خدمات، صرفاً خواستار حذف بیمه تکمیلی شد.
البته کمبود منابع نیز نباید به بهانه‌ای دائمی برای اجرا نشدن تعهدات قانونی تبدیل شود. سازمان تأمین اجتماعی باید درباره ظرفیت درمان مستقیم، کمبودها و برنامه خود برای اجرای کامل تعهدات، شفاف و پاسخ‌گو باشد.
از سوی دیگر، دفاع از بیمه تکمیلی به معنای تأیید قرارداد فعلی نیست. اگر حق بیمه با میزان تعهدات تناسب ندارد، خدمات بیمه‌گر ضعیف است یا بازنشسته همچنان بخش عمده هزینه‌های درمان را از جیب خود می‌پردازد، قرارداد باید اصلاح شود و عملکرد بیمه‌گر زیر نظارت جدی قرار گیرد. اما برای اثبات ناکارآمدی کامل بیمه تکمیلی نیز باید هزینه‌ها، میزان خسارت پرداختی و منافع واقعی آن به‌صورت مستند بررسی شود.
مخالفان بیمه تکمیلی باید به چند پرسش روشن پاسخ دهند: اگر قرارداد بیمه تکمیلی منعقد نشود، هزینه درمان بازنشسته‌ای که فردا به جراحی، داروی گران‌قیمت یا خدمات تخصصی نیاز دارد، از کجا تأمین می‌شود؟ منابع مالی جایگزین چیست؟ سازمان چگونه کمبود احتمالی مراکز درمانی و ظرفیت خدمات تخصصی را جبران خواهد کرد؟ و اجرای راهکار پیشنهادی آن‌ها چه زمانی امکان‌پذیر است؟
این پرسش‌ها مخالفت با درمان رایگان نیست؛ مطالبه ارائه راهکاری عملی برای تحقق آن است. همان‌طور که مدافعان بیمه تکمیلی باید دستاوردهای قرارداد را با آمار و اسناد نشان دهند، مخالفان نیز باید ثابت کنند راهکار پیشنهادی‌شان چگونه و با چه منابعی مشکلات امروز بازنشستگان را حل می‌کند.
راه منطقی، دفاع بی‌قیدوشرط از قرارداد موجود یا حذف شتاب‌زده آن نیست؛ بلکه اصلاح قرارداد در کوتاه‌مدت، نظارت بر عملکرد بیمه‌گر و حرکت برنامه‌ریزی‌شده به سوی اجرای کامل تعهدات قانونی سازمان تأمین اجتماعی است.
بازنشسته نباید قربانی اختلاف‌نظرها شود. درمان رایگان یک مطالبه جدی است، اما حذف بیمه تکمیلی بدون جایگزین عملی، درمان رایگان ایجاد نمی‌کند؛ ممکن است فقط بازنشسته را با هزینه‌هایی سنگین‌تر و بی‌پناه‌تر روبه‌رو کند.
