بازنشستگان تامین اجتماعی؛ صاحبان میدان، نه سربازان فرماندهان مجازی!

در فضای مجازی، گاهی چنان از فرماندهی و صف‌آرایی سخن گفته می‌شود که گویی سرنوشت بیش از پنج میلیون بازنشسته تأمین اجتماعی در دستان چند نفر خلاصه شده است؛ افرادی که هنوز میزان همراهی بازنشستگان با خود را روشن نکرده‌اند، اما نقشه فتح کانون عالی در تهران را می‌کشند و برای یک عملیات بزرگ آماده می‌شوند!

به گزارش عصر خبر، از کانون‌های باشرف سخن می‌گویند، ثبت‌نام می‌کنند، فهرست می‌چینند و حتی کمیته احراز صلاحیت به راه می‌اندازند؛ انگار نمایندگی میلیون‌ها بازنشسته را می‌توان در یک گروه مجازی تقسیم کرد و برای ورود و خروج افراد، حکم صادر کرد!

اما برادران و خواهران گرامی! بازنشستگان نه سربازان بی‌اختیارند و نه سیاهی‌لشگر هیچ گروهی. آنان سال‌ها کار کرده‌اند، حق بیمه پرداخته‌اند و امروز حق دارند بدانند چه کسی، با چه پشتوانه‌ای و بر اساس کدام برنامه از مطالباتشان سخن می‌گوید.

نمایندگی صنفی، عنوانی نیست که کسی به خودش بدهد؛ اعتمادی است که باید از مردم به دست آورد.

قرار بود چهارم آبان، لشگر مجازی به میدان بیاید. رجزها خوانده شد، صف‌آرایی صورت گرفت و از حرکتی بزرگ سخن گفته شد؛ اما ناگهان برنامه متوقف شد و موعد دیگری در انتظار اعلام ماند!

حالا پرسش این است: فارغ از زمان اجرای برنامه، حاصل این همه هیاهو برای بازنشستگان چیست؟ آیا قرار است گرهی از مشکلات آنان باز شود یا فقط بر تعداد مدعیان نمایندگی افزوده شود؟

البته تغییر زمان یک برنامه، به‌خودی‌خود نشانه شکست نیست؛ اما در کار صنفی، آنچه اهمیت دارد فاصله میان وعده و عمل است. تشویق چند نفر در یک گروه، لزوماً به معنای برخورداری از اعتماد عمومی نیست؛ همان‌طور که صدای بلندتر، الزاماً صدای اکثریت نیست.

گاهی آدم در میان تأییدهای اطرافیان چنان دلگرم می‌شود که فراموش می‌کند بیرون از حلقه دوستانش، هزاران نفر پرسش‌های دیگری دارند. نماینده واقعی کسی است که از پرسش نترسد، مخالف را حذف نکند و پیش از ادعای لیدری، پاسخ‌گوی عملکرد خود باشد.

اما در میان این همه فرماندهی و صف‌آرایی، اصل ماجرا نباید فراموش شود: بازنشسته‌ای که نگران اجاره خانه، هزینه دارو، درمان و قدرت خرید مستمری است، از این مانورها چه سهمی می‌برد؟

بازنشسته نان و درمان می‌خواهد، مستمری متناسب با هزینه‌های زندگی می‌خواهد و انتظار دارد حقوق قانونی‌اش روی کاغذ نماند. دولت نیز باید بدهی خود به سازمان تأمین اجتماعی را تعیین تکلیف کند و به تعهدات قانونی‌اش عمل کند. این مطالبه، امتیازخواهی نیست؛ سخن از حقوق و زندگی میلیون‌ها نفر است.

هر کس هم که به نام کارگر و بازنشسته سخن می‌گوید، باید در عمل نشان دهد تا چه اندازه پای مطالبات آنان ایستاده است. عنوان‌های پرطمطراق و شعارهای آتشین، جای کارنامه و پاسخ‌گویی را نمی‌گیرند.

دوستان عزیز! جامعه بازنشستگی بیش از فرمانده، به نماینده‌ای نیاز دارد که اهل شنیدن باشد؛ بیش از رجزخوانی، به برنامه و بیش از وعده فتح میدان، به نتیجه ملموس نیاز دارد.

بیایید به‌جای رقابت بر سر عنوان فرماندهی، برای حل مشکلات بازنشستگان رقابت کنیم؛ به‌جای حذف مخالف، صدای او را بشنویم و به‌جای ادعای نمایندگی، اعتماد اعضا را به دست آوریم.

میدان اصلی مطالبه‌گری، گروه‌های مجازی نیست؛ سفره بازنشسته، هزینه درمان او و حقوقی است که چشم‌انتظار تحقق آن مانده است.

بازنشستگان فرمانده‌بازی نمی‌خواهند؛ مطالبه‌گری واقعی می‌خواهند. نه طبل و شیپور بیشتر، بلکه پاسخ روشن‌تر؛ نه ادعای رهبری، بلکه مسئولیت‌پذیری.

بازنشسته تأمین اجتماعی تماشاگر میدان دیگران نیست؛ صاحب اصلی میدان مطالبات خویش است.