مطالبه‌گری فقط اعتراض نیست؛ راهکار و مسئولیت هم می‌خواهد
یک ضرب‌المثل قدیمی حرف روشنی برای گفتن دارد: "با حلواحلوا گفتن، دهان شیرین نمی‌شود." با شعار دادن، تکرار انتقادها و پررنگ کردن نقش خود در فضای مجازی، مشکلات بازنشستگان حل نخواهد شد.
یکشنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۵، جمعی از بازنشستگان تأمین اجتماعی که خود را “مطالبه‌گر” نام‌گذاری کرده‌اند، با حضور در کانون عالی کارگران بازنشسته تامین اجتماعی کشور، در نشستی با محمد اسدی، رئیس کانون عالی، علی‌اصغر بیات، دبیر کانون عالی و علی دهقان‌کیا، رئیس کانون بازنشستگان تأمین اجتماعی تهران، مسائل و دغدغه‌های خود را مطرح کردند و توضیحات این مسئولان را شنیدند. این جمع پس از آن نیز با حضور در سازمان تأمین اجتماعی، با قائم‌مقام مدیرعامل سازمان دیدار و گفت‌وگو کردند.
به گزارش عصر خبر، برگزاری چنین نشست‌هایی را باید به فال نیک گرفت. بازنشسته‌ای که سال‌ها حق بیمه پرداخت کرده و امروز با مشکلات معیشتی، درمانی و رفاهی دست‌وپنجه نرم می‌کند، حق دارد بدون واسطه با مسئولان تشکل صنفی خود صحبت کند، سؤال بپرسد، انتقاد کند و پاسخ بخواهد. هیچ تشکلی نباید خود را بی‌نیاز از شنیدن صدای اعضای خود بداند.
اما در کنار این اتفاق مثبت، چند نکته نیز وجود دارد که نمی‌توان به‌سادگی از کنار آن عبور کرد.
نخست اینکه مطالبه‌گری با تخریب تفاوت دارد. اینکه گروهی از بازنشستگان در فضای مجازی چنین القا کنند که هر اقدام مثبت کانون عالی کارگران بازنشسته تامین اجتماعی کشور و کانون های استانی و شهرستانی حاصل فعالیت آنها بوده و در مقابل، تمام مشکلات موجود به عملکرد مسئولان این تشکل بازمی‌گردد، نه با واقعیت‌های تشکیلاتی سازگار است و نه کمکی به حل مشکلات بازنشستگان می‌کند.
نمی‌توان تمام دستاوردها را به نام خود ثبت کرد و تمام ناکامی‌ها را به حساب دیگران گذاشت. اگر قرار است عملکردها نقد شود، این نقد باید منصفانه، مستند و مبتنی بر واقعیت باشد؛ نه اینکه با چند روایت در فضای مجازی، تصویری یک‌طرفه از عملکرد یک تشکل صنفی ساخته شود.
نکته دوم، ضرورت تبدیل اعتراض به پیشنهاد و مطالبه به برنامه است. اگر افرادی که خود را مطالبه‌گر می‌دانند، راهکارهایی برای بهبود وضعیت بیمه تکمیلی، درمان، افزایش خدمات رفاهی یا پیگیری مطالبات قانونی بازنشستگان دارند، بهترین مسیر آن است که پیشنهادهای خود را به‌صورت مکتوب و مستدل به کانون عالی ارائه کنند و از مجاری قانونی تا حصول نتیجه پیگیر باشند.
صرف بیان مشکلات، هرچند ضروری است، اما به‌تنهایی گرهی باز نمی‌کند. بازنشستگان تامین اجتماعی امروز بیش از هر زمان دیگری به راه‌حل‌های عملی، پیگیری مستمر و صدای واحد در مطالبه حقوق خود نیاز دارند.
نکته سوم و شاید مهم‌تر، توجه به جایگاه تشکل‌های صنفی است. کانون عالی کارگران بازنشسته تامین اجتماعی کشور، با همه نقاط قوت و ضعف احتمالی، نهادی است که باید پاسخگو باشد و عملکردش در معرض نقد اعضا قرار گیرد؛ اما تضعیف اصل تشکل به بهانه نقد عملکرد مسولان آن، در نهایت می‌تواند قدرت چانه‌زنی جامعه بازنشستگی را کاهش دهد.
در این میان، یک ضرب‌المثل قدیمی حرف روشنی برای گفتن دارد: “با حلواحلوا گفتن، دهان شیرین نمی‌شود.” با شعار دادن، تکرار انتقادها و پررنگ کردن نقش خود در فضای مجازی، مشکلات بازنشستگان حل نخواهد شد. آنچه اهمیت دارد، ارائه راهکار، پیگیری مستمر و به نتیجه رساندن مطالبات است. اگر هدف واقعاً بهبود وضعیت بازنشستگان است، باید به جای رقابت در بیان ادعاها، برای تحقق خواسته‌های مشترک تلاش کرد. بازنشستگان از هیچ فرد یا گروهی انتظار قهرمان‌بازی ندارند؛ آنها نتیجه می‌خواهند.
البته این سخن به معنای چشم‌پوشی از ضعف‌ها یا بستن راه انتقاد نیست. اتفاقا کانون عالی باید از نقدهای صریح استقبال کند، به پرسش‌های بازنشستگان پاسخ دهد و برای پیشنهادهای سازنده جایگاه مشخصی در نظر بگیرد. بازنشستگان نیز باید بدانند که اعتبار یک جریان ، نه در فضای مجازی، بلکه با میزان اثرگذاری آن در حل مشکلات بازنشستگان سنجیده می‌شود.
باید به خاطر داشت که هیچ تشکلی فراتر از نقد نیست، اما هیچ تشکلی نیز نباید به‌سادگی قربانی رقابت‌های فردی و تبلیغات فضای مجازی شود. بازنشستگان به تشکلی قوی، پاسخگو و مطالبه‌گر نیاز دارند؛ تشکلی که بتواند در برابر سازمان تأمین اجتماعی و سایر نهادهای مسئول، با پشتوانه اعضای خود از حقوق آنان دفاع کند.
در نهایت، اگر هدف همه ما بهبود زندگی بازنشستگان است، باید به جای مسابقه برای ثبت دستاوردها به نام خود، برای تحقق مطالبات مشترک تلاش کنیم. در مسیر مطالبه‌گری، قرار نیست کسی برنده اختلافات داخلی شود؛ برنده واقعی باید بازنشسته‌ای باشد که سال‌ها برای ساختن این کشور کار کرده و امروز چشم‌انتظار برخورداری از حقوق قانونی و زندگی شایسته است.
