شرکت‌های ماموریتی تامین اجتماعی؛ نظارت باید از حرف به عمل برسد
انتظار می‌رود مدیریت سازمان تأمین اجتماعی، در کنار پیگیری تشکیل کمیته مشترک، گزارشی روشن از مأموریت، هزینه‌ها و نتایج عملکرد هر شرکت تهیه کند و پاسخ‌گویی مدیران را به بخشی جدایی‌ناپذیر از نظام نظارتی تبدیل سازد.
شرکت‌ها و مؤسسات مأموریتی سازمان تأمین اجتماعی، با توجه به نقشی که در پشتیبانی از فعالیت‌های این سازمان دارند، نمی‌توانند خارج از یک نظام نظارتی دقیق و مستمر فعالیت کنند. این مجموعه‌ها باید به‌طور روشن نشان دهند که چه ارزشی برای سازمان ایجاد می‌کنند، هزینه‌هایشان تا چه اندازه متناسب با مأموریت آن‌هاست و عملکردشان چه تأثیری بر بهره‌وری و کیفیت خدمات به بیمه‌شدگان و بازنشستگان دارد. صرف تعریف مأموریت برای یک شرکت، نمی‌تواند توجیهی دائمی برای ادامه فعالیت آن بدون ارزیابی مستند باشد.
به گزارش عصر خبر، غلامحسین محمدی، سرپرست سازمان تأمین اجتماعی، هشتم مهرماه در نشست با مدیران شرکت‌های مأموریتی، بر تشکیل کمیته مشترک دائمی برای پایش عملکرد این شرکت‌ها و تدوین توافق‌نامه سطح خدمات تأکید کرد. کاهش هزینه مبادله، مدیریت هزینه‌ها و ارتقای کیفیت خدمات نیز از محورهای مورد تأکید او بود.
این اظهارات، ضرورت توجه جدی‌تر به عملکرد شرکت‌های مأموریتی را برجسته می‌کند؛ اما پرسش اصلی این است که این تأکیدها چگونه به اصلاح رویه‌ها، شفافیت مالی و پاسخ‌گویی مدیران منجر خواهد شد؟
شرکت‌های مأموریتی با چه شاخصی ارزیابی می‌شوند؟
یکی از مطالبات اساسی از مدیریت سازمان تأمین اجتماعی، مشخص شدن شاخص‌های ارزیابی عملکرد هر یک از شرکت‌ها و مؤسسات مأموریتی است. هزینه اداره این مجموعه‌ها چقدر است؟ چه میزان از اهداف تعیین‌شده محقق شده؟ آیا فعالیت آن‌ها واقعاً موجب کاهش هزینه‌های سازمان و بهبود خدمات شده است؟ و در صورت تداوم ضعف عملکرد، چه سازوکاری برای اصلاح وضعیت وجود دارد؟
پاسخ به این پرسش‌ها نباید به گزارش‌های کلی و ارزیابی‌های درون‌سازمانی محدود بماند. بررسی صورت‌های مالی، قراردادها، هزینه‌های اداری، بهره‌وری نیروی انسانی و کیفیت خدمات باید مبنای تصمیم‌گیری قرار گیرد. همچنین ضروری است عملکرد شرکت‌ها با اهداف مصوب و نتایج دوره‌های گذشته مقایسه شود تا نقاط ضعف و ظرفیت‌های اصلاحی به‌طور دقیق مشخص شوند.
کمیته نظارتی بدون ضمانت اجرا چه فایده‌ای دارد؟
تشکیل کمیته مشترک دائمی، در صورتی ارزشمند خواهد بود که این کمیته از برنامه مشخص، اطلاعات کافی و امکان پیگیری مصوبات برخوردار باشد. شناسایی مشکلات، بدون تعیین مسئول اصلاح و زمان‌بندی اجرای تصمیمات، لزوماً به تغییر منجر نمی‌شود.
از این رو، سازمان تأمین اجتماعی باید برای این کمیته شاخص‌های قابل سنجش، زمان‌بندی مشخص و نظام گزارش‌دهی تعریف کند. نتیجه بررسی‌ها نیز باید در تصمیم‌گیری درباره ادامه فعالیت، اصلاح ساختار یا بازنگری در مأموریت شرکت‌ها مؤثر باشد.
بازنگری در شرکت‌ها؛ یک ضرورت مدیریتی
اگر شرکتی نتواند ضرورت اقتصادی یا اجرایی فعالیت خود را با شاخص‌های روشن اثبات کند، باید امکان بازنگری در ساختار، شرح وظایف و شیوه اداره آن بررسی شود. این رویکرد به معنای پیش‌داوری درباره عملکرد شرکت‌ها نیست؛ بلکه لازمه مدیریت مسئولانه منابع و جلوگیری از تداوم هزینه‌های فاقد توجیه است.
انتظار می‌رود مدیریت سازمان تأمین اجتماعی، در کنار پیگیری تشکیل کمیته مشترک، گزارشی روشن از مأموریت، هزینه‌ها و نتایج عملکرد هر شرکت تهیه کند و پاسخ‌گویی مدیران را به بخشی جدایی‌ناپذیر از نظام نظارتی تبدیل سازد
در نهایت، منابع تأمین اجتماعی پشتوانه تعهدات این سازمان در برابر میلیون‌ها بیمه‌شده و بازنشسته است. بنابراین، نظارت بر شرکت‌های مأموریتی نباید به برگزاری جلسات و صدور دستورالعمل محدود شود. معیار موفقیت، اصلاح قابل اندازه‌گیری عملکرد، کاهش هزینه‌های غیرضروری و ارتقای کیفیت خدمات است؛ نه صرفاً تشکیل کمیته و اعلام برنامه‌های نظارتی.
