اکسیوس:
در حزب جمهوریخواه، جناح قابلتوجهی استدلال میکنند که نباید رهبری حزب پس از ترامپ به ونس سپرده شود/بسیاری ترجیح میدهند روبیو نامزد آینده حزب باشد
سرویس دیدگاه روزنامه والاستریت ژورنال که یک دهه پیش تلاش کرد مانع ورود دونالد ترامپ به کاخ سفید شود و در انتخابات ۲۰۲۴ نیز بار دیگر با او مخالفت کرد، اکنون از همان ابتدا در حال زمینهسازی برای مخالفت با فردی است که از او بهعنوان جانشین احتمالی ترامپ یاد میشود.
اکسیوس نوشت: سرویس دیدگاه روزنامه والاستریت ژورنال که یک دهه پیش تلاش کرد مانع ورود دونالد ترامپ به کاخ سفید شود و در انتخابات ۲۰۲۴ نیز بار دیگر با او مخالفت کرد، اکنون از همان ابتدا در حال زمینهسازی برای مخالفت با فردی است که از او بهعنوان جانشین احتمالی ترامپ یاد میشود.
به گزارش «انتخاب»؛ در ادامه این مطلب آمده است: اهمیت ماجرا: معاون رئیسجمهور، جیدی ونس، بیشترین شانس را برای دریافت حمایت دونالد ترامپ دارد. اما در حزب جمهوریخواه، جناح قابلتوجهی همچنان هرگز با دگرگونیهایی که ترامپ در این حزب ایجاد کرد کنار نیامده و از هماکنون استدلال میکند که نباید رهبری حزب پس از ترامپ به ونس سپرده شود.
اصل خبر: در مجموعهای از یادداشتهای اخیر، نویسندگان بخش دیدگاه والاستریت ژورنال بهشدت از ونس انتقاد کردهاند. آنها او را متهم میکنند که:
بیش از حد در پی تبلیغ و مطرح کردن خود است؛ بیش از اندازه برای جلب حمایت تاکر کارلسون تلاش میکند؛ و در برابر انتقاد، بیش از حد حساس و زودرنج است.
این یادداشتها توسط کیمبرلی استراسل و آلیسیا فینلی، دو عضو هیئت تحریریه بخش دیدگاه والاستریت ژورنال، نوشته شدهاند. یکی از مطالب نیز بهصورت سرمقاله بدون امضا منتشر شده است.
استدلالهای اصلی منتقدان ونس:
۱. ونس جاهطلبیهای سیاسی خود را بر اداره کشور ترجیح میدهد.
در حالی که جمهوریخواهان کنگره تلاش میکنند برنامههای قانونگذاری خود را به تصویب برسانند تا از شکست سنگین در انتخابات ماه نوامبر جلوگیری کنند، کیمبرلی استراسل نوشت: «آقای ونس مشغول تبلیغ کتابش است.»
اشاره او به تور رسانهای اخیر ونس برای معرفی کتاب پرفروش تازهمنتشرشدهاش با عنوان «Communion» بود.
استراسل نوشت: «آنچه قانونگذاران باتجربه آرزو دارند آقای ونسِ تازهکار درک کند، این است که پرداختن به رزومهسازی و تقویت سابقه سیاسیاش به نفع هیچکس نیست؛ نه حزب، نه رئیسجمهور و نه حتی خودش.»
۲. شخصیت او برای اطرافیان آزاردهنده است.
استراسل پس از آنکه هواداران ونس به دلیل مقاله قبلیاش به او حمله کردند، یادداشت دیگری منتشر کرد و نوشت: «یک توضیح [برای این واکنش تهاجمی] این است که آقای ونس بیش از حد حساس است. اما توضیح دیگر این است که او میداند جاهطلبیهایش برای تبدیل شدن به رهبر جریان “محافظهکاری ملی” در حزب جمهوریخواه آنگونه که انتظار داشت با استقبال روبهرو نشده است.»
۳. او سادهلوح است.
آلیسیا فینلی و همچنین یک سرمقاله بدون امضای والاستریت ژورنال، بر دفاع ونس از تفاهمنامه با ایران که خیلی زود از هم پاشید، و نیز ادعای او مبنی بر اینکه حکومت ایران تغییر رویکرد داده است، تمرکز کردند.
هیئت تحریریه روزنامه با لحنی طعنهآمیز نوشت: «قول میدهیم این حرفها از زبان باراک اوباما یا جان کری بیان نشده بود.»
این جمله کنایهای بود به اینکه مواضع ونس درباره ایران، از نگاه نویسندگان، به سیاستهای دولت اوباما شباهت داشته است.
۴. او بیش از حد به تاکر کارلسون نزدیک شده است.
فینلی نوشت: «آقای ونس در طول دوران ریاستجمهوری ترامپ، تلاش کرده است نظر مساعد آقای کارلسون را جلب کند تا زمینه را برای نامزدی خود در انتخابات ریاستجمهوری ۲۰۲۸ فراهم سازد.»
او همچنین تلاشهای ونس برای نزدیک شدن به تاکر کارلسون را «عجیب» توصیف کرد و مدعی شد که کارلسون در موضوع اسرائیل در مواردی با مواضع جریان چپ افراطی همسو شده است.
آنچه در پسِ ماجرا نهفته است: منتقدان جیدی ونس را میتوان در سه حلقه بههمپیوسته دستهبندی کرد:
محافظهکاران حامی اسرائیل؛
جمهوریخواهان سنتی که بهطور کلی خواهان بازگشت حزب به دوران پیش از انقلاب سیاسی ترامپ هستند؛
و امپراتوری رسانهای روپرت مرداک؛ مرداک در جریان نخستین کارزار انتخاباتی ترامپ و بار دیگر در آغاز بازگشت او در چرخه انتخابات ۲۰۲۴، بارها با ترامپ درگیر شد، اما در نهایت هر دو بار از او حمایت کرد. مالک والاستریت ژورنال و فاکسنیوز همچنین تلاش کرده بود ترامپ را متقاعد کند که ونس را بهعنوان معاون خود انتخاب نکند.
این سه جریان در صفحه دیدگاه والاستریت ژورنال به یکدیگر میرسند.
در سوی دیگر ماجرا، حامیان ونس به اظهارات استراسل که گفته بود او از کنگره غایب بوده، پاسخ دادند. به گفته دفتر ونس، او از زمان معاون رئیسجمهور شدن تاکنون بیش از دو دهه بار در کنگره حضور یافته است. (دفتر او از ارائه توضیح بیشتری خودداری کرد.)
بهطور کلی، متحدان ونس میگویند والاستریت ژورنال همچنان درگیر نبردهای گذشته است و به برداشتی از محافظهکاری چسبیده که حزب جمهوریخواه مدتهاست از آن عبور کرده است.
به گفته حامیان ونس، انتقادهای این روزنامه حتی از نظر سیاسی به سود او تمام میشود، زیرا نشان میدهد او با بدنه و رأیدهندگان عادی حزب همسو است و به خواستههای نسل قدیمی و نخبگان سنتی حزب اعتنایی ندارد.
یکی از نزدیکترین متحدان ونس به آکسیوس گفت: «هیچکس در اطراف ونس نه نگران است و نه از حمله قلب تپنده تشکیلات جمهوریخواهان پیش از ترامپ شگفتزده شده است. وقتی هیئت تحریریه والاستریت ژورنال به او حمله میکند، دقیقاً همان پیامی را به پایگاه رأی ما میفرستد که میخواهیم. این افراد عملاً کار ما را برایمان انجام میدهند.»
یکی از مقامهای دولت ترامپ که در دولت نخست او نیز حضور داشت، هیئت تحریریه والاستریت ژورنال را «یادگاری از عصری سپریشده» توصیف کرد و گفت: «مقالههای جهانیگرایانه آنها سالهاست که دیگر میان رأیدهندگان جمهوریخواه در دنیای واقعی اعتباری ندارد و فقط برای گروه کوچکی از جمهوریخواهان سنتیِ ضدترامپ در واشنگتن جذاب است.»
زمینه ماجرا
حزب جمهوریخواه در ده سال گذشته دگرگونی عمیقی را تجربه کرده است. بخشی از حزب که آرزوی بازگشت به سیاستهای پیش از ترامپ را دارد، احتمالاً واقعیتهای امروز را نادیده گرفته است.
ونس در دو محور اصلی تحول ترامپ در حزب جمهوریخواه، یعنی تجارت و مهاجرت، تقریباً همان مواضع ترامپ را دارد؛ دو موضوعی که والاستریت ژورنال بیشترین اختلاف نظر را با دولت بر سر آنها دارد.
همچنین، همانطور که صعود ترامپ نشان داد، نفوذ و تأثیر دیدگاههای نخبگان سیاسی و رسانهای دیگر مانند گذشته نیست.
نگاه کلی
در پس این جدال، بسیاری از جمهوریخواهانی که نسبت به ونس تردید دارند، ترجیح میدهند مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، نامزد آینده حزب باشد؛ هرچند روبیو بارها تأکید کرده که قصد نامزدی ندارد.
آکسیوس ماه گذشته گزارش داد که کن گریفین، یکی از بزرگترین حامیان مالی حزب جمهوریخواه، گفته است در انتخابات مقدماتی از روبیو به جای ونس حمایت خواهد کرد.
همچنین، کتاب پرفروش «Regime Change» نوشته مگی هابرمن و جاناتان سوان فاش میکند که وقتی ترامپ نظر روپرت مرداک را درباره ونس و روبیو ــ در حالی که هر دو در همان جلسه حضور داشتند ــ پرسید، مرداک گفت: «ونس ظرفیت آن را دارد که فردی بزرگ شود، اما روبیو نابغه است.»
کیمبرلی استراسل نیز در ماه آوریل این مقایسه را آشکارا مطرح کرد و نوشت: «آقای ونس میتواند از الگوی یکی از رقبای احتمالی خود پیروی کند. مارکو روبیو، وزیر خارجه، راهی را در پیش گرفته که مایک پنس در گذشته دنبال میکرد: سرت را پایین بینداز، کارت را انجام بده و بگذار نتایج به جای تو سخن بگویند.»
جمعبندی
دونالد ترامپ توانست حزب جمهوریخواه دوران جورج بوش را شکست دهد و آن را دگرگون کند، اما او شخصیتی منحصربهفرد است. اگر جیدی ونس وارد رقابت ریاستجمهوری شود، باید ثابت کند که او نیز توانایی انجام چنین تحول و غلبهای را دارد.
