بازدیدهای سرزده، اما نه برای بازنشستگان و کارگران! / چرا رئیسجمهور به قلب مطالبات نمیرود؟
سؤال اینجاست: چرا رئیسجمهور، همانطور که سرزده به وزارتخانهها میرود، یکبار هم بیخبر به میان این تشکلها نمیرود؟
بازدیدهای سرزده رئیسجمهور از وزارتخانهها، در نگاه اول اقدامی مثبت و قابل دفاع است؛ نشانهای از نظارت مستقیم و تلاش برای فاصله گرفتن از گزارشهای گلخانهای. اما یک سؤال جدی این میان بیپاسخ مانده است: چرا این بازدیدها فقط در محدوده دولت میچرخد؟
به گزارش عصر خبر، اگر هدف، درک واقعیت است، واقعیت فقط در ساختمانهای دولتی جریان ندارد.
واقعیت، در میان کارگران و بازنشستگانی است که هر روز با فشار معیشت، مشکلات درمانی و بیپاسخ ماندن مطالباتشان دستوپنجه نرم میکنند؛ همانهایی که صدایشان کمتر به جلسات رسمی میرسد.
تشکلهایی مانند کانون عالی کارگران بازنشسته تأمین اجتماعی، کانون عالی انجمنهای صنفی کارگران ایران و کانون عالی شوراهای اسلامی کار، خط مقدم این مطالباتاند؛ جایی که فاصله میان آمارهای رسمی و زندگی واقعی بهروشنی دیده میشود.
سؤال اینجاست: چرا رئیسجمهور، همانطور که سرزده به وزارتخانهها میرود، یکبار هم بیخبر به میان این تشکلها نمیرود؟
آیا ترس از شنیدن واقعیتهای بیواسطه وجود دارد؟ یا اساساً این بازدیدها قرار نیست از دایره امن دولت خارج شود؟
اگر قرار است اعتماد عمومی ترمیم شود، مسیرش از پشت درهای بسته وزارتخانهها نمیگذرد؛ بلکه از میان مردمی میگذرد که سالهاست منتظر شنیده شدن هستند.
بازدید سرزده واقعی، جایی معنا پیدا میکند که برنامهریزی نشده باشد، فیلتر نشده باشد.
وقت آن رسیده که مقصد این بازدیدها تغییر کند؛ از ساختمانهای اداری به میدان واقعی مطالبات.
