کاش رییس ساترا از آن سرباز آذری میآموخت!
عصرخبر؛ احسان رهسپار- ساعتی قبل و بعد از حدود ۲۰ روز سکوت، مدیر ساترا با تبختری خاص مدیران صداوسیما که فکر میکنند خبرنگاران دیگر رسانهها اصلا کار بلد نیستند و رسانه فقط صداوسیماست، بالاخره به حجم انبوه اخبار و حواشی این سازمان عجیب و بدون قانون، در حد یک پیامک پاسخ داد و نوشت:
«««سلام خدمت همه بزرگواران
همانطور که برخی دوستان نزدیک تر از احوالات بنده آگاه هستند ، حضورم در گروه های مختلف فرهنگی و هنری ، رسانه ای ، سیاسی و … صرفا درحد استفاده از نظرات و آموختن است و اساسا کنشی ندارم . لذا این خبر کذب و در حال پی گیری قانونی است .
ارادتمند همه گی»»»
و تمام!
تمام واکنش و پاسخگویی و شفافسازی معاون رییس صداوسیما همین بود!
همین امروز ویدیویی از یک سرباز آذریزبان منتشر شد که در واکنش به ماموران امنیتی برای خروج از منطقه مورد اصابت دشمن میگفت «کجا برم؟ من سربازم و باید بمانم…»
کاش آقای رمضاننژاد که مدعی آموختن است از همین سرباز میآموخت و میایستاد!
میایستاد و پاسخ این همه سوال بیجواب یک ماه گذشته را میداد:
۱. چرا تابلوی ساختمان ساترا از نمای ساختمان حذف شده؟ مگر نهاد امنیتی هستید؟ بله تحریم شدید ولی خیلیها تحریمشدند، شناسنامه شان را که پاره نکردند!
۲. چرا سایت ساترا در یکماه گذشته فعالیتی نداشته، سایتی که مدعی تنظیمگری صوت و تصویر در فضای مجازی است؟ فضای مجازی در جنگ تعطیل بوده که شما مثل ساختمان، سایت را هم تعطیل کردید؟
۳. چرا معاون شما در پلتفرم امریکایی ِ فیلترشده، واکنش به اخبار رسانههای داخلی را اطلاع رسانی میکند؟ به اطلاع رسانی رسمی و سایت رسمی خودتان اعتقاد ندارید؟
۴. چرا درباره خبر حضور مدیران ساترا در پلتفرمها، شفافسازی نمیکنید؟
۵. اگر سریالی را توقیف میکنید و خود را قانونی و محق میدانید چرا رسما اعلام نمیکنید؟ از چیزی هراس دارید؟
۶. چرا بجای شفاف سازی ممیزیها دائم دست به دامن قوه قضاییه میشوید آنهم برای یک امر صنفی-فرهنگی؟ غیر از شکایت، راه دیگری برای حل اختلافات بلد نیستید؟
۷. چرا درباره اخبار شرکت خصوصیتان هیچ واکنشی نشان نمیدهید؟
۸. چرا یک نشست خبری با خبرنگاران نمیگذارید تا همه سوالاتشان را بپرسند و شما هم محکم پاسخ همه شایعات و شائبهها را بدهید؟
فعلا کافیست، وقتی مردم در خیابان و پاسداران ایران در میدان نبرد، مردانه ایستادهاند اینکه شما حتی حاضر نیستید به شکل مجازی بایستید و پاسخ دهید، یک نشانه است؛ تلخ اما قابل تامل…
کاش از آن سرباز آذریزبان «ایستادن» را بیاموزید!
