وقتی وعده‌ها جلوتر از واقعیت حرکت می‌کنند؛ قم در مرز خودکفایی درمان یا تکرار یک روایت آشنا؟

در روزگاری که نظام سلامت بیش از هر زمان دیگری نیازمند اعتماد عمومی است، شنیدن خبرهایی از «بی‌نیازی قم از اعزام بیمار به تهران» در نگاه اول امیدوارکننده به نظر می‌رسد؛ اما آیا این تصویر، بازتابی کامل از واقعیت میدانی است یا صرفاً بخشی از یک روایت خوش‌بینانه؟

به گزارش عصر خبر، رئیس دانشگاه علوم پزشکی قم با ارائه آمارهای متعدد، از توسعه زیرساخت‌ها، خرید تجهیزات پیشرفته و کاهش زمان خدمات اورژانسی سخن گفته است. بی‌تردید، افزایش امکانات و تلاش برای ارتقای خدمات قابل انکار نیست. اما مسئله اصلی، نه صرفا «داشتن تجهیزات»، بلکه کارایی، دسترسی واقعی و پایداری خدمات است. تجربه سال‌های گذشته نشان داده که در بسیاری از نقاط کشور، فاصله‌ای معنادار میان «افتتاح پروژه‌ها» و «بهره‌برداری مؤثر» وجود دارد.

دستگاهی که خریداری می‌شود، لزوما به معنای حل مشکل نیست؛ چراکه بهره‌برداری از آن نیازمند نیروی متخصص، نگهداری مستمر، تامین قطعات و مدیریت کارآمد است ،چالش‌هایی که کمتر در چنین گزارش‌هایی به آن پرداخته می‌شود.

از سوی دیگر، تاکید بر عدم نیاز به اعزام بیماران به تهران، گزاره‌ای است که نیازمند اثبات در عمل است، نه صرف اعلام. هنوز هم بسیاری از بیماران در عمل، به دلایل مختلفی از جمله اعتماد به مراکز بزرگ‌تر، کمبود برخی تخصص‌ها یا محدودیت‌های زمانی، مسیر تهران را انتخاب می‌کنند.

نکته قابل تامل دیگر، همزمانی این دستاوردها با اشاره به معوقات ۱۰ ماهه پزشکان متخصص است. این موضوع به‌تنهایی می‌تواند نشان دهد که زیرساخت انسانی که مهم‌ترین رکن نظام سلامت است با چالش‌هایی جدی روبه‌روست.

در کنار همه این‌ها، رشد آماری در حوزه بازرسی‌ها، تولید، یا حتی ثبت اختراعات، هرچند مثبت، اما زمانی معنا پیدا می‌کند که اثر آن به‌صورت ملموس در کاهش رنج بیماران، افزایش رضایت مردم و دسترسی عادلانه به خدمات دیده شود.

در نهایت، شاید مهم‌ترین پرسش این باشد: آیا نظام سلامت قم به نقطه‌ای رسیده که مردم، بدون تردید و از سر اطمینان، درمان خود را در همین استان پیگیری کنند؟ یا هنوز فاصله‌ای میان «اعلام بی‌نیازی» و «احساس بی‌نیازی» وجود دارد؟