اگر تامین اجتماعی زمین بخورد، ۴۶ میلیون نفر زمین میخورند
پرداخت و تعیین تکلیف مطالبات سازمان از دولت، حمایت از اصلاحات ساختاری، تسریع در تصویب قوانین مورد نیاز و هماهنگ کردن دستگاههای اجرایی برای کمک به پایداری تامین اجتماعی، میتواند بخش مهمی از نگرانیهای امروز را کاهش دهد.
گاهی یک جمله، فراتر از یک اظهارنظر مدیریتی است؛ هشداری است که باید آن را شنید.
به گزارش عصر خبر، دکتر مصطفی سالاری در همایش ملی معرفی و بهرهبرداری از ” توکن”، از شرایط مالی سازمان تامین اجتماعی، تلاشهای انجامشده برای کاهش ناترازی و ضرورت تصویب ۱۲ طرح اصلاحی سخن گفت؛ اما پشت این اعداد و ارقام، واقعیتی بزرگتر وجود دارد: سرنوشت میلیونها ایرانی به پایداری این سازمان گره خورده است.
تامین اجتماعی فقط یک سازمان نیست؛ خانه میلیونها بیمهشده و بازنشسته است. سازمانی است که باید در روزهای سخت، پناه و پشتوانه مردم باشد؛ اما سازمان این روزها به حمایت و پشتیبانی بیشتری نیاز دارد.
سالاری میگوید در یکونیم سال گذشته ۳۲ طرح برای خروج از ناترازی طراحی شده و اجرای بخشی از این برنامهها حدود ۴۰ همت از شکاف منابع و مصارف را کاهش داده است. این یعنی سازمان برای حل مشکلات خود منتظر نمانده و از درون دست به اصلاح زده است.
اما توان یک سازمان، هرچقدر هم مدیریت شود، نامحدود نیست.
وقتی درآمدها تحت فشار است، هزینههای درمان افزایش یافته، تعهدات مستمری پابرجاست و مطالبات سنگینی از دولت و کارفرمایان وجود دارد، دیگر نمیتوان انتظار داشت تامین اجتماعی به تنهایی از این گردنه عبور کند.
اینجاست که مسئولیت دولت و مجلس پررنگ میشود.
به نظر می رسد رئیسجمهور باید این صدا را بلندتر از همه بشنود.
حمایت رئیسجمهور از تامین اجتماعی نباید صرفا در حد حمایت اداری باشد. این سازمان به یک پشتیبانی جدی، مستمر و ملی نیاز دارد.
پرداخت و تعیین تکلیف مطالبات سازمان از دولت، حمایت از اصلاحات ساختاری، تسریع در تصویب قوانین مورد نیاز و هماهنگ کردن دستگاههای اجرایی برای کمک به پایداری تامین اجتماعی، میتواند بخش مهمی از نگرانیهای امروز را کاهش دهد.
دولت باید بداند هر ریالی که برای پایداری تامین اجتماعی هزینه میشود، هزینه نیست؛ سرمایهگذاری برای آرامش میلیونها خانواده ایرانی است.
نهادهای تصمیم گیر نیز در این میدان مسئولیت مهمی دارد. ۱۲ طرحی که به گفته سالاری نیازمند تصویب قانونی است، نباید در صف تصمیمگیری باقی بماند. اگر قرار است سازمان زمین نخورد، امروز باید تصمیم گرفت؛ فردا ممکن است دیر باشد.
و البته این فقط مسئولیت دولت و مجلس نیست. همه نهادهای کشور که به نوعی با اقتصاد، اشتغال، درمان، بازنشستگی و رفاه مردم ارتباط دارند، باید بدانند که پایداری تامین اجتماعی، بخشی از پایداری کشور است.
نباید منتظر ماند تا بحران به مرحلهای برسد که دیگر اصلاح آن بسیار پرهزینه شود.
۴۶ میلیون ایرانی به این سازمان وابستهاند.
۵ میلیون و ۲۰۰ هزار بازنشسته و مستمریبگیر چشمانتظار پرداخت مستمری هستند؛ میلیونها بیمهشده نیازمند خدمات درمانیاند؛ مراکز درمانی و تولیدکنندگان دارو و تجهیزات پزشکی باید مطالبات خود را دریافت کنند و کارفرمایان نیز به یک نظام تامین اجتماعی باثبات نیاز دارند.
بنابراین مسئله فقط ” تامین اجتماعی” نیست؛ مسئله امنیت اقتصادی و اجتماعی کشور است.
سالاری یک جمله مهم دارد: برای اینکه سازمان زمین نخورد، پشتیبانی جدیتری میخواهیم.
این جمله باید جدی گرفته شود.
امروز وقت حمایت است، نه زمانی که بحران به در خانه مردم رسیده باشد.
دولت، مجلس و همه ارکان و نهادهای کشور باید کنار تامین اجتماعی بایستند؛ چرا که تقویت این سازمان، تقویت سفره بازنشسته، آرامش کارگر، امنیت خانواده بیمهشده و پشتوانه تولیدکننده است.
و شاید بتوان تمام این حرفها را در یک جمله خلاصه کرد:
اگر تامین اجتماعی زمین بخورد، فقط یک سازمان زمین نخورده است؛ ۴۶ میلیون نفر زمین میخورند.
پس اجازه ندهیم چنین روزی برسد.
تامین اجتماعی باید بماند، پایدار بماند و قدرتمندتر از گذشته به مردم خدمت کند.
