بسیج کارگری؛ پیشران حکمرانی مردمی و جهش تولید
همانگونه که طائب بر بیتفاوت نبودن بسیج در برابر فساد اداری و مشکلات مردم تأکید کرده، این رویکرد باید در حوزه کار و تولید نیز نمود پیدا کند.

تأکید رئیس سازمان بسیج مستضعفین بر ضرورت تحقق حکمرانی مردمی، سازماندهی ظرفیتهای اجتماعی و استفاده از توان نخبگان برای حل مسائل کشور، فرصتی برای بازخوانی نقش یکی از مهمترین سرمایههای اقتصادی ایران، یعنی نیروی کار است؛ سرمایهای که بدون مشارکت فعال، انگیزه و امنیت شغلی آن، هیچ برنامهای برای تحول اقتصادی و جهش تولید به نتیجه مطلوب نخواهد رسید.
به گزارش عصر خبر، اگر قرار است حکمرانی مردمی از سطح شعار و برنامه به عرصه عمل برسد، یکی از مهمترین میدانهای تحقق آن، محیطهای کار و واحدهای تولیدی کشور است. کارخانهها، کارگاهها، معادن و مراکز صنعتی، محل حضور میلیونها کارگری هستند که هر روز چرخ تولید و اقتصاد کشور را به حرکت درمیآورند. بنابراین، نمیتوان از مردمیسازی اقتصاد سخن گفت، اما نقش کارگران را صرفاً به تأمین نیروی انسانی محدود کرد.
در همین چارچوب، بسیج کارگری میتواند فراتر از فعالیتهای متعارف، به یک شبکه مؤثر برای شناسایی مشکلات تولید، انتقال مطالبات نیروی کار، تقویت ارتباط میان کارگران و مدیران و مشارکت در حل مسائل بنگاههای اقتصادی تبدیل شود. شبکهای که هم صدای کارگر باشد و هم ظرفیتهای موجود در محیط کار را برای رفع موانع تولید به میدان بیاورد.
اظهارات طائب درباره ضرورت سازماندهی ظرفیتهای مردمی در حوزههای مختلف اقتصادی، از جمله صنعت، معدن، تولید و توزیع، یک نکته مهم را برجسته میکند: حل مشکلات اقتصادی صرفاً با تصمیمهای اداری و بخشنامههای دولتی امکانپذیر نیست. برای عبور از مشکلات، باید کسانی که در متن تولید حضور دارند، در شناسایی مسئله و ارائه راهکار نیز مشارکت داشته باشند.
اما این مشارکت زمانی واقعی و اثربخش خواهد بود که مطالبات و دغدغههای جامعه کارگری نیز در کانون توجه قرار گیرد. امنیت شغلی، پرداخت بهموقع دستمزدها، رعایت حقوق قانونی کارگران، ایمنی محیط کار، تأمین معیشت و برخورداری از آموزشهای تخصصی، موضوعاتی نیستند که بتوان آنها را از برنامههای جهش تولید جدا کرد.
کارگری که با نگرانی از آینده شغلی، تأخیر در دریافت حقوق یا تأمین هزینههای زندگی مواجه است، نمیتواند با تمام ظرفیت و انگیزه در مسیر افزایش بهرهوری و توسعه تولید نقشآفرینی کند. از این رو، حمایت از تولید باید همزمان با حمایت از نیروی کار دنبال شود. نمیتوان از کارگر انتظار افزایش بهرهوری داشت، اما در برابر مشکلات معیشتی و شغلی او بیتفاوت بود.
از سوی دیگر، تأکید طائب بر سازماندهی هستههای دانشبنیان در ساختار بسیج، میتواند زمینه مناسبی برای پیوند میان تجربه کارگران، تخصص مهندسان و ظرفیت دانشگاهها فراهم کند. بسیاری از مشکلات واحدهای صنعتی و تولیدی با استفاده از دانش بومی، تجربه نیروهای متخصص و مشارکت مستقیم کارگران قابل شناسایی و حل است. کارگرانی که سالها در خطوط تولید فعالیت کردهاند، شناخت دقیقی از نقاط ضعف، اتلاف منابع و موانع افزایش بهرهوری دارند. استفاده از این تجربه، میتواند هزینههای تولید را کاهش دهد و کیفیت محصولات داخلی را ارتقا بخشد.
در حوزه معدن و صنایع نیز بسیج کارگری میتواند با شناسایی ظرفیتهای مغفول، معرفی واحدهای راکد و نیمهفعال، پیگیری موانع تولید و ایجاد ارتباط میان سرمایهگذاران، متخصصان و نیروی کار، نقش عملیاتیتری ایفا کند. هدف باید این باشد که ظرفیتهای موجود به جای تعطیلی و فرسودگی، به فرصت اشتغال و ارزشآفرینی تبدیل شوند.
نکته مهم دیگر، ضرورت تقویت فرهنگ مطالبهگری مسئولانه در محیطهای کار است. همانگونه که طائب بر بیتفاوت نبودن بسیج در برابر فساد اداری و مشکلات مردم تأکید کرده، این رویکرد باید در حوزه کار و تولید نیز نمود پیدا کند. بیتفاوتی در برابر تضییع حقوق کارگران، ناایمنی محیط کار، تبعیض در پرداختها و سوءمدیریت در واحدهای تولیدی، با فلسفه خدمترسانی و حل مسئله سازگار نیست.
در نهایت، حکمرانی مردمی در اقتصاد زمانی معنا پیدا میکند که کارگر از یک نیروی صرفاً اجرایی به یکی از ارکان تصمیمسازی و حل مسئله در محیط تولید تبدیل شود. بسیج کارگری نیز میتواند حلقه اتصال این ظرفیت انسانی با سیاستگذاران، مدیران صنعتی و نخبگان اقتصادی باشد.
جهش تولید از پشت میزهای مدیریتی بهتنهایی اتفاق نمیافتد؛ این تحول باید در کارخانه، کارگاه و کنار نیروی کاری شکل بگیرد که با دستان خود اقتصاد کشور را میسازد. مردمیسازی اقتصاد بدون بهرسمیت شناختن نقش، حقوق و کرامت کارگران، ناتمام خواهد ماند.
